Violencia Estrutural

Hoxe é o Día Internacional contra a Violencia de Xénero. Hai un tempo, o "liberal" reconvertido a fascista popular, o señor Gallardón, presentou no congreso dos deputados a teoría da violencia estrutural. Non hai teoría en este mundo, máis xenuína e rompedora. Nin a mesmísima Teoría de Cordas lle fai sombra.
O neofascista sostiña ó seguinte: “El legislador no debe ser indiferente a la situación de muchas mujeres que ven violentado su derecho a ser madres por la presión que ejercen a su alrededor determinadas estructuras”

Eu fixen durante un tempo prácticas en xinecoloxía, vin e tratei a mulleres que ían abortar. Xuro que entre o instrumental que utilizábamos nesa unidade non había nin tasers nin fustas nin ningún tipo de ferramenta utilizada para obrigar a abortar a ninguén. Tampouco vin xente dos sindicatos, nin do PSOE, EU, 15M, nin da FELGTB adoutrinando mulleres para que abortaran.

As mulleres son donas do seu propio corpo, non son propiedade nin do seu marido nin de Rouco nin de Herman Tertsch.

Dito isto, eu estou de acordo con Gallardón en que no Estado Español sí hai violencia estrutural. 

Entendemos por violencia estrutural a violencia que afecta a un colectivo determinado, que é resultado da acción producida a través de mediacións institucionais ou estruturais. En este tipo de violencia os señores da gaivota son expertos, e véñena practicando sistemanticamente dende que chegaron ó poder o 20 de novembro.

Exemplos de violencia estrutural exercida polo PP hai moitos:

1. Ca nova reforma laboral O dereito á maternidade queda supeditado ós intereses do empresario. Os convenios poderán regular as horas ás que a nai pode dar o peito. O permiso por maternidade só o poderá collelo un dos pais e elimínase a prioridade da nai para escoller o horario nas reducións de xornada.

2. Tendo en conta que son as mulleres as que asumen principalmente os coidados da familia e do fogar, os recortes de gasto social adicado ás familias e á Dependencia, aféctalles directamente, serán as que asuman as consecuencias do recortes.

3. Recortouse en servizos específicos destinados á muller como servizos de axuda xurídica adicados a loitar contra a violencia de xénero.

4.O recortes no sector público, especialmente en areas nas que principalmente traballan mulleres como a educación ou a sanidade. As funcionarias estanse vendo moi afectadas, conxeláronlles o salario (70% categoría C2) quitáronlles pagas, non cobren baixas nin vacacións...

5. A perda de poder adquisitivo das xubiladas vaise ver diminuído substancialmente por mor da suba de impostos, o copago sanitario e medicamentazo. As mulleres reciben de media pensións un 61% máis baixas que as dos homes e o 70% de quenes reciben pensións non contributivas son mulleres.

Podería poñer algunha máis pero creo que xa queda bastante claro o ben que vos tratan...

Se alguén ten motivos para saír a rúa e indignarse, sodes as mulleres. Eu estou con vós.

Miseria

Hai uns meses houbo un balbordo incrible a raíz dunha reportaxe do New York Times sobre a pobreza no Estado Español. Os max media españois e políticos puxeron o grito no ceo, falaban de realidade distorsionada, de sensacionalimo que si a chorrada da marca España...

http://www.nytimes.com/2012/09/25/world/europe/hunger-on-the-rise-in-spain.html

Pois ben, hoxe como todolos días fun comprar algo para o xantar e á saída abordoume un home. O señor debía de andar arredor dos 40 anos e portaba o carriño da compra.  O señor díxome "por favor, non teño medios, agradeceríache que me comprases un cartón de leite ou unha barra de pan..." As súas palabras soaban a tristura e a desesperación, soaban a fame e miseria...  

Cando volvin onde el cunhas galletas e leite, ensinoume o que a xente lle había dado e agradeceume a miña pequena contribución.

Non fun quen de miralo á cara, sentiame mal, por non haber baixado con máis cartos, porque formo parte dunha sociedade que permite que haxa persoas que non teñen nada para levar á boca.


Se antes xa me parecía asqueroso que os medios e os políticos negasen a realidade agora máis...

Síndrome de Estocolmo á Galega

Despois do suicidio electoral galego púxenme a pensar que pasara. Cheguei á conclusión de que vivo nunha sociedade enferma.

O cadro sitomático é grave, pode levala á súa destrución. Digo isto porque unha sociedade que rexeita a súa identidade, que deixa de lado a súa lingua e que rexeita valores como a equidade, a solidaridade e a igualdade é unha sociedade enferma.

E a cousa non remata ahí, tamén está enferma o seu psique, porque se algo deixou patente o 21 de outubro é que o pobo galego padece un Síndrome de Estocolmo de libro.

Agora é tempo de establecer medidas para garantir a vida do enfermo e de realizar o antibiograma para empezar a tratar enfermidade.

Volveré y seré millones

Se non nos deixades soñar non vos deixaremos durmir

A crise está a impor ós cidadáns un Estado Policial e Totalitario. Este Estado que estamos a sufrir actualmente, está violando sistematicamenteos dereitos fundamentais. Con todo hai un dereito non recoñecido que non poden violar e que xamáis nos poderán quitar, o Dereito a Soñar.

Poderán corrernos a paus para que non nos xuntemos nunha praza, poderán acalar as voces do pobo controlando medios de comunicación  pero nunca poderán facer que os cidadáns deixen de soñar cunha sociedade máis xusta, solidaria e igualitaría. Mentres estes soños perduren, a loita seguirá.

Carta de Renuncia

Moi ó meu pesar, nos próximos días, comunicareille a XSG a miña baixa nesta organización. Despois dunha vagaxe importante, decidin ser fiel ás miñas ideas e traizoar o meu corazón. E digo isto, porque tanto a XSG como eu somos fieis ós vellos principios do partido republicanismo, federalismo, solidaridade...

O que me leva  tomar esta decisión, é ver un Partido Socialista sumiso a un aperello político retrógrado que fai caso omiso das demandas dos militantes e a cidadanía e que se pasa moitos principios ideolóxicos do socialimo polo "arco do triunfo".

Estou farto de escoitar promesas, estou farto de demandar sempre o mesmo, estou farto de esperaras, estou farto de que vos olvidedes sempre dos mesmos e sobre todo estou farto de sentirme responsable de políticas cas que non comulgo.

Non podo  seguir vendo como somos incapaces de presentar unha alternativa de esquerdas á crise, como se arman listas a dedo, como facemos oídos xordos á petición unánime de democracia interna, como nos adentramos máis e máis no centrismo.

Dicía Cabanillas  na Traxedia das follas:

Chega o refacho de vento polo outono!

   Tronza i esgasa as ponlas; as folliñas

   que se queixan mimosas arrincando,

   xoga con elas un instante; lévaas 

  ó longo do camiño; contra un valo

vainas xuntando, pouco a pouco, en feixes;

destrénzase de pronto en remuíños,

ergue o montón, escarrexado brúa

e, baténdoas con rabia tola, guíndaas

nas rodeiras dos carros antra a lama,

nas cunetas de fondos enlixados

ou nas revoltas  augas dunha aberta...

Eu non vou a ser unha desas follas que o refacho de vento bata con rabia tola.

Piques pandilleros...

A menudo, cuando éramos pequeños...No sé, teníamos discusiones de "pandillas", piques tontos y así.. Y solíamos pensar que los mayores no eran así, que los adultos eran, por así decirlo "otro rollo"... Y ver eso del Congreso y que te den arcadas de que quienes juegan con las cartas de nuestro futuro, se lo tomen como una revancha, un pique entre bandas, una competición... No sé, es muy triste....

Euroesterco

O outro día mentres lle botaba unha ollada á prensa vin unha foto que me fixo acordarme das nais dos homes de negro, da Troika, de Angela Merkel e o dios que os fixo.

Na foto saía unha familia grega ó completo pedindo esmola. Non entendo demasiado de macroeconomía nin de microeconomía pero sí entendo de humanidade. O que se vía nesa foto era para estarse tirando dos pelos 15 días.

Pensaba máis tarde como me sentiría se fose o pai de familia e chegaba á conclusión de que houbese seguido o exemplo de Dimitris Christoulas.

A que esperamos a facer algo por  toda esta xente? Empeza a haber desnutrición infantil en Grecia, para onde mira Europa?  Non se vos cae a cara de vergoña deixando morrer a xente de fame mentres lle sacades as castañas do lume ós banqueiros? Por que non deixades de mirar cada un para o voso embigo e tratades de solucionalo entre todos?





Se isto é Unión Europea que veña deus e que o vexa...

Algún día terminarei rompendo a pedra.

Enterámonos de todo vendo Baby Boom

Felicito a tódolos compañeiros que xa son enfermeiros a outros tócanos esperar un pouquirrichiño máis, ata xullo. Ainda que non me quede nada xa para selo non comparto a súa ledicia.

Agora mesmo, tendo en conta todo o que estamos a vivir 10.000 enfermeiros parados, non se cubren baixas, non se contrata, recortes por valor de 10.000 millóns en sanidade e economía, o rescate económico que exisirá facer máis recortes... Tendo en conta todas estas cousas non creo que teñamos moita cousa que celebrar... Non o digo polos recortes en si que xa son tristes senón polo feito de que non vamos a ter onde traballar, non vamos a ter onde satisfacer a nosa ansia de coidar.


De momento do único que nos vai servir a carreira é para enterarnos de todo o que pasa en Baby Boom.