Miseria

Hai uns meses houbo un balbordo incrible a raíz dunha reportaxe do New York Times sobre a pobreza no Estado Español. Os max media españois e políticos puxeron o grito no ceo, falaban de realidade distorsionada, de sensacionalimo que si a chorrada da marca España...

http://www.nytimes.com/2012/09/25/world/europe/hunger-on-the-rise-in-spain.html

Pois ben, hoxe como todolos días fun comprar algo para o xantar e á saída abordoume un home. O señor debía de andar arredor dos 40 anos e portaba o carriño da compra.  O señor díxome "por favor, non teño medios, agradeceríache que me comprases un cartón de leite ou unha barra de pan..." As súas palabras soaban a tristura e a desesperación, soaban a fame e miseria...  

Cando volvin onde el cunhas galletas e leite, ensinoume o que a xente lle había dado e agradeceume a miña pequena contribución.

Non fun quen de miralo á cara, sentiame mal, por non haber baixado con máis cartos, porque formo parte dunha sociedade que permite que haxa persoas que non teñen nada para levar á boca.


Se antes xa me parecía asqueroso que os medios e os políticos negasen a realidade agora máis...